Maar vandaag was er ook weer zo’n bijzonder moment. Mijn vrouw en ik waren aan het wandelen. Op een gegeven moment stopte ze om kastanjes op te rapen. Ik had in eerste instantie niet in de gaten dat het tamme kastanjes waren. Totdat zij mij  er een aanbood. Ik schilde de kastanje en at hem smakelijk op. In een fractie van een seconde stond ik niet op een landweg in Woudenberg, maar was ik weer kind in Venray. Wij hadden namelijk thuis een kastanjeboom in de tuin staan. Het was bij ons zeven kinderen een sport om als eerste de dikste kastanjes te vinden. Nazomer was gewoon kanstanje-tijd. Zo leeft het nog in mijn herinneringen.  Maar de smaak van die kastanje in mijn mond op die landweg bracht ook weer de geur terug van de kastanjes op de keukentafel. En al die beelden die erbij horen; het zoeken, verzamelen en het genieten.
Ook dit zijn wezenlijke ervaringen. Omdat ze mij verbinden met de verwondering en het plezier van kind zijn. Opnieuw ingehaald door herinneringen…

Toe ik jong was en in de bloei van mijn pubertijd, waren er een aantal artiesten die je raakten. Niet omdat ze iets in mij aanspraken wat bij mijn leeftijd hoorde, maar iets wat onuitwisbaar is. Iets wat universeel is en langer meegaat dan die korte heftige, levendige periode in je leven.
Er was in Venray, het dorp waarin ik opgroeide een jeugdsoos. Het was een plek waar je als jongere jezelf kon zijn en kon rondhangen. De soos heette freewheelin, een mooi naam voor een plek vol met goede muziek, drank en mooie meisjes.
Voor dat laatste ging ik niet zo zeer, want de meeste  meisjes zaten allemaal op het gym en lyceum en deden nog wel eens uit de hoogte. Maar ik kwam er vooral voor de muziek. Er waren optredens van artiesten die mij en mijn vriend Herman bevielen. Vooral de niet-commerciële  bands en artiesten. Die muziek werd ook het meest gedraaid.
Een van die artiesten was Van Morrison. Zijn LP It’s to late to stop now, werd grijs gedraaid.  Vooral het nummer into the mystic raakte iets in mij. Het was niet alleen de muziek, het was vooral de atmosfeer die het uitstraalde. Ik vroeg het nummer ook regelmatig aan bij de DJ. Op een gegeven moment wist men dat, en de LP lag al klaar. Ik moest wel even het moment uitkienen.  Het was niet type nummer wat je beluisterd als je daarvoor hebt staan swingen.
Ik ging studeren in Eindhoven en verloor  Van Morrison uit het oog en werd in beslag genomen door een andere manier van leven.

Later kreeg ik meer interesse voor de tekst, maar dat was toen ik ouder was:
“And I want to rock your gypsy soul
Just like way back in the days of old
And together we will flow into the mystic”

Ik woonde inmiddels samen met mijn huidige vrouw en herontdekte Van the Man. Ik raakte er helemaal  aan verslingerd en kocht verschillende LP’s die ik later verruilde voor CD’s, want ik wilde zijn muziek blijven horen. Ik vind zijn muziek nog steeds onweerstaanbaar.

Laatst had ik weer een ervaring die voor mij direct verband houdt de muziek van Van Morrison.  We waren gast bij een goede vriend Eddy en zijn vrouw Ingrid. Een bevriend echtpaar wat we al jaren kennen en waar we zeer nauwe banden mee hebben.
Ingrid en mijn vrouw gingen samen op pad. Eddy en grepen de gelegenheid aan om samen te wandelen.  Een wandeling van 16 kilometer door de natuur bij het Drentse Wold. Nu voelen Eddy en ik ons erg op ons gemak bij elkaar en kunnen we elkaar ook veel zeggen. Maar we kunnen ook stil zijn. Tijdens zo’n wandeling  in de prachtige Drentse natuur ontstaan vanzelf  stiltes. We genieten hier beiden van en spreken dat ook uit. Ooit hebben we ook de ervaring besproken die je kunt krijgen tijdens het aanwezig zijn in de natuur. Ook dat je naar dat soort ervaringen kunt verlangen.

Van Morrison beschrijft dat verlangen en die ervaring van een-zijn in de natuur in de songtekst van het nummer When Heart is open van de LP Common One:

And when heart is open
And when heart is open
You will change just like a flower slowly openin’
And when heart is open
You will change just like a flower slowly openin’
When there’s no comin’
And there’s no goin’
And when heart is open

En verder op :

Oh, hand me down my old great coat
Oh, hand me down my old great coat
I believe I’ll go walkin’ in the woods
Oh. my darlin’.
Oh, hand me down my big boots.
Oh, hand me down my big boots
I believe I’ll go walkin’ in the woods

Het is niet alleen de tekst, maar ook de muziek die de sfeer van rust en ruimte in mij oproept.  De sfeer die verbonden is met een gevoel in mij. Wat mij het gevoel geeft  verbonden te zijn met alles om mij heen en die mijn hart opent in rust en kalmte.
O.k., dit klinkt misschien oubollig. Maar als iets zo lang bij je blijft en nog steeds verbonden is in jezelf,  met een terugkerend wezenlijk gevoel, dan heeft het waarde. Het is geen bevlieging die komt en gaat.

Van Morrison heeft uiteraard meer muziek gemaakt. Hij heeft inmiddels veel albums op zijn naam staan. Maar een vaak terugkerend thema in zijn teksten en muziek is de, ik noem het maar de universele spirituele verbintenis die je als mens kunt ervaren. Los van kerk en religie. Ik luister nog steeds graag naar zijn muziek.

PS: Na onze de wandeling hebben met Eddy en ik we samen mosterdsoep gegeten met daarbij een lekker koel biertje.

Eet smakelijk

Toen ik in 1982 Yoga lessen ging volgen deed ik dat om dezelfde redenen als veel mensen die nu bij mij op les komen. Ik zocht rust en ontspanning, want in mijn privéleven wilde dat niet zo lukken. Niet dat ik slecht functioneerde, maar ik had het gewoon druk. Vooral druk in mijn hoofd, er was geen rustpunt waar ik op terugvallen. Ik had ondertussen wel wat gelezen over het e.e.a., maar wat ik miste was de praktische kant. Ik kon het niet uitvoeren, dus ging ik op les.

Afgelopen week ontstond er een gesprek met iemand die bij mij op les zit. Het gesprek kwam op “wat doet yoga mij, wat heb ik er nu op dit moment aan”.  Als snel kwamen we uit bij het ontspannen in de yoga en wat het met je doet.  Ze vertelde me dat ze nu in staat is om stilte en rust in zichzelf op te roepen.  Ze vertelde dat ze dit nu ook kan doen als ze onrustig is en druk in haar hoofd. “het denken verdwijnt niet, maar ik word er niet meer door beheerst, het is wel mijn denken, maar ik ben niet mijn denken”. Gek genoeg is dat ook nog steeds het  belangrijkste wat ik zelf ervaar wanneer ik de les voordoe en meedoe. Ook in mij wordt het rustig, maar er is tegenwoordig ook meer…
Er ontstaat helderheid die ruim en stil is, en wanneer ik de kans krijg het verder toe te laten een intens gevoel van onuitgestrekte helderheid. Natuurlijk heb ik deze ervaring niet altijd. Hij is er ook niet vanzelfsprekend zoals de lucht om mij heen.  Ze zijn er af en toe. Die momenten zijn mij heel dierbaar en geven mij kracht. Martin Bril zegt dit heel mooi in een gedicht:

Wat we willen

Momenten van helderheid
Of beter nog; van grote klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog  goed verborgen

Zoeken heeft dus nauwelijks zin,
maar vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Ja, af en toe, maar niet iets wat mij overkomt. Het is een ervaring  waar ik bewust voor kies omdat ik de ervaring van diepe ontspanning blijf aangaan. Een ervaring waar je eigenlijk aan verslaafd raakt…

Wat ik wil bereiken  met dit blog:
Op de eerste plaats een plek waar ik persoonlijk dingen kwijt kan. Ervaringen die voortvloeien uit mijn persoonlijk leven, mij leven en werk als yoga-docent c.q. coach.
Ik hoop op deze manier iets te delen met anderen. Dat kunnen zijn familie en vrienden, cursisten en cliënten.